سلامی از اعماق وجودم به همه دوستان گل و بلبل، این مدت که نبودم دلم براتون

خیلی تنگیده بود اما خوب چه کنم!! با شروع شدن سال تحصیلی و ورود به یک

دانشگاه جدید و با  آوار شدن کوهی از درسها ، تحقیق ها  از جانب اساتید بی

رحم تر و سنگ تر از سنگ بر سرمان  دیگه وقت سر خاروندنم ندارم علاوه بر

اینکه باید به کارمم برسم وگرنه از جانب رییس مربوطه خوب پذیرایی میشم !!!

از همه اینا که بگذریم اسباب کشیم در نظر بگیرین اونوقته که آرزو می کنین

هیچ وقت این موقعیتو تجربه نکنین. بعد از رهایی یافتن از بخشی از این بار

سنگین تصمیم گرفتم که بلاگو آپ کنم که در عین ناباوری متوجه شدم دیگه

خودمو به خونه خودممم راه نمیدن!!!!!! خلاصه بعد از کلی رایزنی با افراد

مربوطه و ایمیل پراکنی با اوشونها بالاخره وارد شدمو باز اومدم پیشتون.

خیییییییییلییییییی خوشحالم!!

تبصره: بنا بر موارد مذکور در ابتدای صفحه ماندگاریم جاودانه نیست!

1. اگر در همه راهها به بن بست رسیدی یادت باشد هنوز راه دیگری هم هست.

2. دوران سختی دوامی ندارد اما انسان سخت جاودانه است.

3. این که بشود یا نه با ماست.

4. نبردی که بیشتر مردم در آن شکست می خورند نبرد بر سر ترس از شکست است. آماده شو  آغاز کن و مطمئن باش دور اول پیکار را برده ای.

5. تاخیرات خداوند به معنای محروم گشتن از جانب پروردگار نیست صبر کن.

6. اگر آغاز نکنی هرگز پیروز نمی شوی.

7. درست آغاز کردن یعنی انجام گرفتن نیمی از کار.

8. آنچه مانع توست،  تو نیستی  بلکه فکری است که درباره ی خود می کنی.

9. اگر تنها ترین تنها شوم بازهم خدا هست.

تو مرا مي فهمي من تو را مي خواهم وهمين ساده ترين قصه ي يك انسان

است... تو مرا مي خواني من تو را ناب ترين شعر زمان مي دانم و تو هم مي

 داني تا ابد در دل من مي ماني

عزيزم!

خوشحال باش، چون من دختر كم توقعي هستم. اگر مي گويم بايد تحصيلكرده باشي، فقط به خاطر اين است كه بتواني خيال كني بيشتر از من مي فهمي!

اگر مي گويم بايد خوش قيافه باشي، فقط به خاطر اين است كه همه با ديدن ما بگويند"داماد سر است!"

اگر مي گويم بايد ماشين بزرگ و با تجهيزات كامل داشته باشي، فقط به اين خاطر است كه وقتي هر سال به مسافرت دور ايران مي رويم توي ماشين خودمان بخوابيم و بي خود پول هتل ندهيم!

اگر عروسي آن چناني مي خواهم، فقط به خاطر اين است كه فرصتي به تو داده باشم تا بتواني به من نشان بدهي چقدر مرا دوست داري و چقدر منتظر شب عروسيمان بوده اي!

اگر دوست دارم ويلاي اختصاصي كنار دريا داشته باشي، فقط به خاطر اين است كه از عشق بازي كنار دريا خوشم مي آيد... جلوي چشم همه هم كه نمي‌شود!

اگر از تو توقع ديگري ندارم، به خاطر اين است كه به تو ثابت كنم چقدر برايم عزيزي!
و بالاخره...

اگر جهيزيه چنداني با خودم نمي آورم، فقط به خاطر اين است كه به من ثابت شود تو مرا بدون جهيزيه سنگين هم دوست داري و عشقمان فارغ از رنگ و رياي ماديات است.

اي بشر تو پنداري كه دنيا مال توست

ور نپنداري كه هر ساعت جل به دنبال توست

هر چه خوردي مال مور است

هر چه بردي ما ل كور است

هر چه داري مال وارث

هر چه كردي مال توست

بیایید این گونه زندگی کنیم :

در زندگي افرادي هستند که مثل قطار شهر بازي مي مونند . از بودن باهاشون لذت مي بري و لي باهاشون به جايي نمي رسي

انسان هم ميتونه دايره باشه هم يه خط راست. انتخاب با خودت است. تا ابد دور خودت

بچرخي يا تا بي نهايت ادامه بدي.

بیشتر آدم ها زمانی نا امید میشن که چیزی به موفقیتشون نمونده

...و خداوند آفرید روز اول آب را . روز دوم خاک را . روز سوم عشق را . روز چهارم

رنگها را . روز پنجم صدا را . روز ششم انسان را . روز هفتم اندیشید . بنابراین ترا برای من آفرید.

دیروز همین طور که از کلاس فرانسه بر می گشتم طبق عادت از سوپری کنار آموزشگاه

یه نیازمندیها بر داشتم اول از همه رفتم سراغ صفحه آخر که فال روزا بخونم اما به جای

فال یه شعری نوشته شده بود که هم میبردت به دوران کودکی و دوم دبستان هم متوجه

 آیندت میکرد!! وقتی خوندمش خیلی دگرگون شدم بعدم تصمیم گرفتم بذارمش رو بلاگ که

 اونایی که نخوندنش بتونن اینجا بخونن:

باز باران بی ترانه

باز باران با تمتم بی کسی های شبانه میخورد بر مرد تنها

میچکد بر فرش خانه

باز می آید صدای چک چک غم ، باز ماتم.

من به پشت شیشه تنهایی افتاده نمیدانم، نمی فهمم کجای قطره های بی کسی زیباست

نمی فهمم چرا مردم نمی فهمند که آن کودک زیر ضربه شلاق  باران سخت می لرزد!

کجای ذلتش زیباست، نمی فهمم کجای اشک یک بابا که سقفی از گل و آهن به زور چکمه باران به وی همسر و پروانه های مرده اش آرام باریده کجایش بوی عشق و عاشقی دارد

نمی دانم

نمی دانم چرا مردم نمیدانند،که باران عشق تنها نیست

صدای ممتدش در امتداد رنج این دلهاست

کجای مرگ ما زیباست نمی فهمم!!!

یاد آرم روز باران را

یاد آرم مادر در کنج باران مرد

کودکی ده ساله بودم ، می دویدم زیر باران از برای نان

مادرم در کوچه های پست شهر

آرام جان میداد

فقط من بودم و باران و گل های خیابان بود،

نمی دانم

کجای این لجن زیباست

بشنو از من کودک من پیش چشم مرد

فردا که باران هست زیبا از برای مردم زیبای بالا دست

و آن باران که عشق دارد فقط جاریست

برای عاشقان مست و باران من و تو درد و غم دارد.

خدا هم خوب می داند که این عدل زمینی، عدل کم دارد.

روابط عمومی سازمان حمایت از آسیب دید گان اعتیاد

وقتی بزرگ میشی، مسئولیتات بیشتر میشه پس  بیشتر وظیفه شناس میشی! ( یعنی باید

بشی!!!) وقتی وظیفه شناس

شدی کارات زیاد میشه اونم بصورت تصاعدی!!! وقتی کارات زیاد شد وقت کم میاری درست

عین ساعت شنی! به جایی میرسی که دنبال یه ساعت زمان میگردی تا دنیا را نگهداری و به

کارات برسی اما حیف که این خواسته در حد همین خواسته میمونه( البته شاید تو هزاره

سوم تبدیل به عملم بشه)!

و اما من الان درست تو این مرحله گیر کردم انقدر که حتا کمتر میرسم بیام رویا بلاگ !

این دنیای مجازی خدایی چیه ها!! این مدت دلم براش تنگ شده بود خییییییییییلییییییییی!!نا

گفته نمونه روح این دنیا شما دوستای گلم هستین که اگه شما ها و نظراتتون نبود شاید هیچ

وقت اینجا نمیموندمو ادامه نمیدادم !

می توان با یک زیرانداز ساده زیر سقف آسمان خوابید ودغدغه نداشت. می توان شب به

شب با نان خالی عشق ساخت ودر دل غم نداشت . می توان لبخند کوتاه را غنیمت شمرد ودر

خلوت اشک ریخت . می توان بی هیچ غصه ای نفس کشید اما با دلشوره ورنج آه نکشید .

سوزش سرما بی معنا می شود اگر از عشق وصفا وجودت گرم شود . باید یاسی چید وبه هم

هدیه داد . دلها را باید با کینه غریبه کرد ....